Ο Θάνος Παπαθανασόπουλος είχε την τιμή και την ευκαιρία να εργαστεί από το 1980 έως το 1996 στα έργα της Επιτροπής Συντηρήσεως Μνημείων Ακροπόλεως και με την Επιτροπή Προστασίας και Συντήρησης του Θεάτρου του Διονύσου. Με αφετηρία τα εδώλια του Θεάτρου που προήλθαν από την κατεδάφιση του τείχους της Τουρκοκρατίας Σερπεντζέ ξεκίνησε με μια αλληλουχία σκέψεων και συναισθημάτων στη συγγραφή αυτού του βιβλίου. Γιατί από τον Σερπεντζέ αμύνθηκε μαζί με τους άλλους ήρωες ο Μακρυγιάννης στην πολιορκία του Κιουταχή σε μια σειρά μαχών, των τελευταίων, πριν παραδοθεί η Ακρόπολη και σβήσει τον Μάιο του 1827 η επανάσταση στην Αθήνα. Πολεμούσαν τότε πίσω από τη στοά του Ευμένη και επάνω στις επιχώσεις που κάλυπταν το θέατρο του Διονύσου, τους ναούς του θεού, και το Ωδείο του Περικλή σε μια έκταση δηλαδή που εκτεινόταν από το μνημείο του Θρασύλλου, μέχρι χαμηλά τη μικρή εκκλησία της Αγίας Παρασκευής. Τα αρχαία μνημεία και οι ιστορίες που συνδέονται με αυτά, η περιδιάβαση, ένα απόγευμα, με έναν άγνωστό του που γεννήθηκε και πέρασε τα παιδικά του χρόνια σ’ ένα σπίτι στα Αναφιώτικα, του κατεδαφισμένου πια οικισμού της Πλάκας, μαζί με παλιές φωτογραφίες του παλιού οικισμού, η αναζήτηση της ναζιστικής σημαίας που ο Γλέζος και ο Σάντας κατέβασαν από τον ιστό, αφού ανέβηκαν στο πλάτωμα της Ακρόπολης από το κατακόρυφο σπήλαιο με την «μηκυναϊκή κρήνη», όλα στον ίδιο χώρο, τις πλαγιές της Ακρόπολης, ήταν τα στοιχεία που ο συγγραφέας θέλησε να παραθέσει εδώ.